MT Targi Polska, organizator 26. Międzynarodowych Targów Turystycznych TT Warsaw, zaprasza Wystawców do udziału w nowym konkursie, promującym turystykę aktywną. Dla zwycięzców przewidziano pamiątkowe statuetki oraz pakiety reklamowe o wartości 5.000 zł. Rozstrzygnięcie konkursu zaplanowane jest na 22 listopada 2018 r. Konkurs pod nazwą „AcTTive” został podzielony na część krajową i zagraniczną. Produkty i atrakcje będą rywalizować pod względem oryginalności i innowacyjności pomysłu, wpływu na rozwój lokalny oraz regionalny, stosowania się do zasad turystyki zrównoważonej, stopnia komercjalizacji, jakości infrastruktury, dostępności, a także sposobu prezentacji. Zgłoszenia zostaną ocenione przez jury, w którego składzie znajdą się eksperci reprezentujący turystykę, sport, edukację oraz przedstawiciele mediów branżowych.
Turystyka aktywna rozwija się niezwykle dynamicznie. Wzrost zainteresowania tą formą wypoczynku, zarówno w turystyce wyjazdowej, jak i przyjazdowej oraz krajowej, jest wyraźnie zauważalny. Konkurs „AcTTive” to szansa na wyróżnienie najciekawszych propozycji w tej dziedzinie.

Szczegółowe informacje wraz z formularzem zgłoszeniowym będą dostępne na stronie www.ttwarsaw.pl od 01.07.2018 r.


26. Międzynarodowe Targi Turystyczne TT Warsaw odbędą się w dn. 22-24 listopada 2018 r. w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Imprezę objęli honorowym patronatem:

• Witold Bańka – Minister Sportu i Turystyki
• Krzysztof Jurgiel – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
• Ireneusz Raś - Przewodniczący Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki, Poseł na Sejm RP
• Adam Struzik – Marszałek Województwa Mazowieckiego
• Robert Andrzejczyk – Prezes Polskiej Organizacji Turystycznej
• Paweł Niewiadomski – Prezes Polskiej Izby Turystyki

Organizatorem Targów jest MT Targi Polska S.A.

„Najbardziej międzynarodowe miasto w Niemczech” rozwija swoją infrastrukturę hotelową wychodząc naprzeciw rosnącej liczbie odwiedzających.

W roku 2017 Frankfurt odwiedziło 5,6 mln gości, co daje aż 8% wzrost rok do roku.

 

Frankfurt oficjalnie przywitał drugą inwestycję międzynarodowej marki hoteli średniego segmentu Hampton by Hilton należącej do Hiltona (NYSE: HLT). Tętniąca życiem metropolia rozwija swoją infrastrukturę hotelową wychodząc naprzeciw rosnącej liczbie odwiedzających. Hampton by Hilton Frankfurt City Centre East, drugi hotel tej marki we Frankfurcie, dołącza do ośmiu pozostałych zlokalizowanych w innych niemieckich miastach.

Nazywany „najbardziej międzynarodowym miastem Niemiec”, Frankfurt odwiedzany jest przez coraz większą liczbę gości. W roku 2017 było ich aż 5,6 miliona, co oznacza niemal 8-procentowy wzrost (7,65%) w porównaniu do roku poprzedniego1 (dane opublikowane przez Frankfurt Tourist+Congress Board). Trend ten kontynuowany jest w roku 2018 – w samym styczniu i lutym tego roku liczba odwiedzających wyniosła ponad 860 tysięcy, co daje 9-procentowy wzrost w porównaniu do tego samego okresu w roku ubiegłym. Lotnisko frankfurckie, które jest trzecim pod względem wielkości w Europie, od roku 2015 obsługuje ponad 60 milionów pasażerów rocznie.

Hampton by Hilton Frankfurt City Centre East, którego zadaniem jest pomoc w zaspokojeniu rosnącego zapotrzebowania na wysokiej jakości zakwaterowanie oraz autentyczną gościnność, położony jest w dzielnicy finansowej w pobliżu Europejskiego Banku Centralnego zapewniając swoim gościom komfortowy pobyt w centralnej lokalizacji. Ten 182-pokojowy hotel znajduje się jedynie 15 minut jazdy samochodem od Międzynarodowego Lotniska we Frankfurcie i w niedalekiej odległości od stacji tramwajowej.

„Będący zarówno centrum biznesowym znanym z organizacji najznamienitszych targów i wydarzeń na świecie, jak i uroczą destynacją turystyczną charakteryzującą się piękną architekturą i zabytkami historii, Frankfurt jest idealnym miejscem zarówno dla osób podróżujących w interesach, jak i tych odwiedzających, którzy przyjeżdżają tutaj, aby wypocząć”, mówi Dieter Esslinger, general manager hotelu. „Cieszymy się mogąc zaoferować naszym gościom ciepłą i przyjazną obsługę spod znaku Hamptonality, w momencie gdy odkrywają to, co to piękne miasto ma do pokazania.”

Hampton by Hilton Frankfurt City Centre East znajduje się jedynie 10 minut jazdy samochodem od centrum Frankfurtu, gdzie nasi goście znajdą najlepsze restauracje, miejsca na zakupy, a także kulturalne i historyczne symbole miasta, takie jak odrestaurowana dzielnica DomRomer – „nowe stare serce” miasta.

W celu otrzymania natychmiastowych korzyści, w tym najniższej ceny dostępnej online, darmowego WiFi oraz punktów Hilton Honors, które mogą być wykorzystane na darmowy pobyt w hotelu, zachęcamy naszych gości do zapisania się do programu Hilton Honors® oraz do bezpośredniej rezerwacji.

Organiczne mleko, kawa ze zrównoważonych upraw, ryby z certyfikowanych łowisk i jajka od szczęśliwych kur – czy wiesz co jesz w samolocie?

W obecnych czasach coraz częściej pasażerowie linii lotniczych doświadczają minimalnej wersji serwisu pokładowego, zwłaszcza na krótkich trasach europejskich – szklanka wody, batonik, albo wręcz tylko oferta płatnych posiłków. Są linie, które nie tylko zachowały bezpłatny catering, ale do tego dbają, aby było zdrowo, eko i odpowiedzialnie.


Ekologia, zdrowa żywność, społeczna odpowiedzialność biznesu – to tematy aktualnie bardzo na czasie. Wie o tym KLM, linie które postawiły na odpowiedzialne menu w swoich samolotach. Jak kurczaki – to tylko z małych hodowli, ryby – z certyfikowanych łowisk, jajka – od „szczęśliwych” kur, wino – organiczne, kawa z certyfikatem UTZ. Linia dąży do tego, aby serwowana przez nią żywność była produkowana w sposób odpowiedzialny bez szkody dla środowiska naturalnego oraz ludzi pracujących przy jej uprawie i produkcji. Dzięki temu KLM zyskuje sympatię pasażerów, zwłaszcza tych, których nieobojętne jest to skąd pochodzi, to co mają na talerzu. Holandia to światowy producent żywności, a do tego kraj, którego mieszkańcy szanują i kochają życie w zgodzie z naturą. Nic dziwnego, że holenderski KLM, który jest jedną z najbardziej proekologicznych linii na świecie, przywiązuje dużą wagę do swoich produktów cateringowych. Serwując około czterdziestu milionów posiłków rocznie ważne jest, aby było nie tylko smacznie, ale też zdrowo i odpowiedzialnie.


Odpowiedzialny catering to ważny element polityki społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR) KLM. Serwując około czterdziestu milionów posiłków rocznie, linia czuje się odpowiedzialna za sposób pozyskiwania żywności, którą częstuje pasażerów na pokładzie. KLM kupuje produkty od producentów żywności, którzy spełniają wysokie normy i podzielają misję zrównoważonego rozwoju. W ten sposób „walczy” z wszelkimi przejawami rabunkowej gospodarki przy produkcji żywności – wycinaniem lasów pod uprawy, łowieniem ryb na łowiskach nadmiernie eksploatowanych, czy działaniami niekorzystnymi dla lokalnych społeczności.

 

UTZ znaczy „dobry”

Termin UTZ w języku majów oznacza „dobry”, a więc produkty oznakowane certyfikatem UTZ to: dobre praktyki rolne, racjonalne zarządzanie, bezpieczne i higieniczne warunki pracy, lepsze możliwości dla rodzin rolników i środowiska naturalnego. Co ciekawe, termin ten zaczął być wykorzystywany po raz pierwszy przez holenderskiego producenta kawy, a jednocześnie farmera w Gwatemali. Etykietą UTZ znakowano kawę, jeśli została wyprodukowana w godziwych warunkach, a rolnik otrzymał za nią uczciwą cenę.

Kawa, którą pijemy w KLM ma taki certyfikat. Od jesieni 2018 pasażerowie KLM skosztują certyfikowanej UTZ kawy, wysokiej jakości renomowanej holenderskiej firmy Douwe Egberts. Wybrana kawa ma trzy podstawowe cechy, ważne dla KLM: jest uprawiana zgodnie z normami UTZ, przez holenderskiego producenta, który zapewnia wysoką jakość. Ponadto specjalna mieszanka kaw doskonale współgra z doświadczeniem smaku na dużych wysokościach, dzięki czemu filiżanka kawy smakuje równie dobrze w powietrzu, jak i na ziemi. Klienci będą mogli napić się tej samej kawy w salonie European Crown Lounge i salonie Intercontinental Crown Lounge na amsterdamskim lotnisku Schiphol.

Certyfikatem UTZ znakuje się też herbatę i kakao (czekoladę), jeśli spełnia wspomniane wcześniej warunki.

 

Na ratunek górskim gorylom

Innym z przykładów jest wyprodukowany w sposób zrównoważony baton czekoladowy „Gorilla Bar”*, rozdawany jako przekąska w Klasie Biznes KLM. Jak się okazuje, to nie tylko smaczna czekolada z kongijskiego kakao! W Kongo, w Parku Narodowym Vinunga we wschodniej części kraju żyją goryle górskie, ale ich siedliska są zagrożone działalnością człowieka. Dlatego aby chronić goryle, założono plantacje kakaowca w sąsiedztwie rezerwatu. Te organiczne plantacje kakao zapewniają miejscowej ludności dochód, zmniejszając ryzyko wyrębu i kłusownictwa, które stanowią zagrożenie dla goryli i ich siedlisk. Co więcej, producent tej czekolady kupuje organiczne kakao bezpośrednio od lokalnych rolników, płacąc uczciwą cenę, a jego produkt ma opakowanie w 100% podlegające się recyklingowi.


Jak wino – to organiczne!

Pasażerowie KLM, zwłaszcza goście Klasy Biznes mają okazję skosztować win organicznych, których doborem zajmuje się specjalny panel winiarski pracujący dla linii. Przy uprawie winorośli i produkcji win organicznych nie używa się nawozów sztucznych i innych chemikaliów, a zawartość siarczanów ograniczono do zaledwie połowy tego, co zawiera się w winie wyprodukowanym klasyczną metodą. Wino organiczne jest nie tylko lżejsze dla żołądka, który nie zawsze dobrze znosi atmosferę kabiny lotniczej, ale też bardziej wyraziste w smaku. Ten fakt jest nie bez znaczenia, gdy wino jest spożywane 10 tysięcy metrów ponad ziemią, gdzie odczuwanie smaku jest 20% słabsze niż na ziemi.


Nagroda "Dobrego Jajka" i trzygwiazdkowe kurczaki
KLM był pierwszą linią lotniczą w Europie, która wycofała ze swoich dań kurczaki i jajka pochodzące z masowej produkcji. Jednym z dostawców KLM jest holenderski producent Roneel, który dba o komfort życia zwierząt zapewniając im wybiegi na świeżym powietrzu i zdrową, naturalną karmę. Firma Roneel została nagrodzona za swoje wysiłki i humanitarną postawę maksymalną liczbą trzech gwiazdek przez holenderskie organizacje walczące o godne życie zwierząt. Jajka wchodzące w skład potraw serwowanych przez linię są również produkowane w etyczny sposób, w trosce o dobro zwierząt i opatrzone certyfikatem „Better Life”. Za swoje działania KLM otrzymał nagrodą „Dobrego Jajka” od międzynarodowej organizacji CIWF (Compassion in World Farming), działającej na rzecz poprawienia dobrostanu zwierząt hodowlanych.

Ale drób i jajka to nie wszystko! Linia serwuje wyłącznie ryby pochodzące z certyfikowanych łowisk, zaakceptowanych przez MSC, ASC i owoce morza z listy zaaprobowanej przez WWF. MSC jest niezależną, międzynarodową organizacją pozarządową, która wraz z naukowcami, rybakami oraz organizacjami ekologicznymi, opracowała standardy środowiskowe w zakresie zrównoważonego rybołówstwa, aby promować przyjazne środowisku praktyki rybackie wśród konsumentów i partnerów na całym świecie. Wszystko w trosce o ochronę zasobów mórz i oceanów, ale też o najwyższą jakość!
Ponadto w KLM jada się certyfikowaną cielęcinę, wołowinę od „szczęśliwych” krów karmionych soją pochodzącą z uczciwego handlu, organiczne mleko i ser.


Lokalne jest piękne!

KLM, będąc holenderską linią mocno wspiera lokalne produkty. Nic dziwnego, bo przecież Holandia słynie z rolnictwa! Dzięki temu nie tylko oferuje swoim klientom żywność bardzo wysokiej jakości, ale też działa w zgodzie z modną ostatnio tendencją wykorzystywania produktów, które „rosną” lokalnie. Lokalne oznacza bardzo świeże, a żywność nie traci na jakości podczas transportu. Do tego mamy lokalny koloryt i tradycyjne receptury regionalne. W wyniku tego na pokład samolotów trafiają kanapki z rodzinnej piekarni Carl Siegert, która istnieje od 1891 roku, wykorzystując ekologiczne ziarna mielone przez autentyczne holenderskie wiatraki. Są też chipsy z holenderskich ziemniaków uprawianych w regionie Hoekche Waard, czy pieczone według starej tradycyjnej receptury bułeczki serowe – holenderski produkt regionalny, chroniony unijnym certyfikatem „Chroniona Nazwa Pochodzenia”, tym samym, który posiada nasza rodzima bryndza podhalańska czy oscypek.

 

Etycznie, społecznie odpowiedzialnie i w trosce o środowisko naturalne

Nie tylko smaczną, ale odpowiedzialnie wyprodukowaną żywność spotkamy w samolotach KLM już od wielu lat. Dostawcy są starannie dobierani, a produkty podlegają ciągłym testom. KLM jest największą „restauracją” w Holandii, która działa na ogromną skalę, dlatego linia wzięła na siebie społeczny obowiązek i odpowiedzialność w tej dziedzinie - wpływa na dostawców i uświadamia konsumentów. „Chicken or pasta” - znaczy dużo więcej! 

W środę w siedzibie Zarządu Infrastruktury Sportowej w Krakowie odbyła się konferencja prasowa z udziałem Wiceprezydent Miasta Krakowa Katarzyny Król, Dyrektora Zarządu Infrastruktury Sportowej w Krakowie Krzysztofa Kowala oraz Dyrektora Generalnego Tour de Pologne Czesława Langa.

„Podpisaliśmy list intencyjny dotyczący wieloletniej współpracy gminy miejskiej Kraków oraz firmy Lang Team. Jestem z tego bardzo dumny, bo Kraków od lat jest jednym z naszych najważniejszych partnerów. Współpracę z tym miastem można przedstawiać jako wzór świadomego zaangażowania w świadomą promocję poprzez sport. Poza tym, Kraków stał się jednym z najważniejszych symboli Tour de Pologne i dzisiaj można już mówić, że to miasto jest dla naszego narodowego wyścigu tak ważne, jak Paryż dla Tour de France” –  podkreślił Czesław Lang.

„Kraków na stałe wpisał się na mapę Tour de Pologne i nie wyobrażam sobie, żeby mogło go na niej zabraknąć. Stąd dzisiejszy list intencyjny dotyczący pięciu kolejnych współpracy” – powiedział Krzysztof Kowal. „Już czekamy na tegoroczny wyścig. W piątek, 3 sierpnia, odbędzie się uroczysta prezentacja w Rynku Głównym, a dzień później etap z metą przy Błoniach. Będzie co oglądać” – podkreślił Dyrektor ZIS.

Podczas konferencji zaprezentowano pierwszy etap oraz następne małopolskie odcinki 75. Tour de Pologne UCI World Tour – wyjątkowej edycji przypadającej na 90-lecie wyścigu i 100-lecie odzyskania niepodległości.  Pierwszy etap odbędzie się właśnie w Krakowie, piąty z Kopalni Soli „Wieliczka” do Bielska-Białej, szósty z Zakopanego do BUKOVINA Resort oraz siódmy z BUKOVINA Resort do Bukowiny Tatrzańskiej.

„Wcześniej planowaliśmy szósty odcinek z Zakopanego do Popradu, ale Słowacy w ostatniej chwili zmienili plany. Nie chcieliśmy dłużej czekać na ich ostateczną decyzję, więc postanowiliśmy zmienić trasę. Myślę, że ta zmiana jeszcze bardziej zwiększy widowiskowość wyścigu, bo doszedł kolejny trudny finisz, który będzie bardzo atrakcyjny dla kibiców. Myślę, że dawno nie było tak spektakularnego etapu na trasie. Wszystko skończy się podjazdem, po którym kolarze czeka jeszcze krótki, ale bardzo szybki zjazd” – tłumaczy Czesław Lang.

„Będą dwa królewskie etapy w Bukowinie Tatrzańskiej. Na ostatnim etapie nowością będzie szutrowy odcinek przed ścianą BUKOVINA w Gliczarowie” – zdradził Edward Kuchta, prezes fundacji BUKOVINA. „Ważna jest jeszcze jedna kwestia. Już teraz możemy ogłosić, że ostatnie cztery etapy Telewizja Polska pokaże w wymiarze czterech godzin, a więc właściwie całe odcinki. Będą helikoptery i kamery na motocyklach” – dodał Prezes Zarządu Lang Team Adam Siluta.

Krakowska konferencja była też okazją do zaprezentowania filmu historycznego o Tour de Pologne oraz zaproszeń na inne atrakcje związane z wyścigiem. Zmaganiom najlepszych kolarzy świata będzie towarzyszył Kinder+ Sport Mini Tour de Pologne pod patronatem Ministra Sportu i Turystyki Witolda Bańki. To wydarzenie jest od lat integralną częścią naszego narodowego wyścigu. Odbędzie się przy okazji pięciu etapów, między innymi w Krakowie.

Kolejne ważne wydarzenie to TAURON Tour de Pologne Amatorów, który odbędzie się w Bukowinie Tatrzańskiej 10 sierpnia, tuż przed ostatnim etapem wyścigu. Na trasie będą do pokonania dwa podjazdy, czyli „ściana BUKOVINA” i „ściana HARNAŚ”, na których kilka godzin później będą ścigali się zawodowcy. Zapisy wciąż trwają. Szczegóły na stronie: www.rejestracja.langteam.com.pl

 

Zupełnie odmieniony design, aerodynamiczne czoło i innowacyjne rozwiązania – to nowa jakość od POLREGIO w województwie opolskim dzięki gruntownej i jednocześnie przełomowej modernizacji elektrycznych zespołów trakcyjnych ED72. Nowoczesny wygląd w połączeniu z bogatym wyposażeniem wnętrza pojazdów dały produkt najwyższej jakości.

Elektryczne zespoły trakcyjne ED72, które przeszły gruntowną i jednocześnie przełomową na polskim rynku taboru modernizację w Zakładach Naprawy Taboru Kolejowego „Mińsk Mazowiecki” S.A., to pojazdy wprowadzające nową jakość podróżowania. Te elektryczne zespoły trakcyjne uzyskały nie tylko nowoczesny wygląd zewnętrzny, m.in. dzięki montażowi nowej kabiny maszynisty, ale również wysoki komfort podróżowania dzięki ergonomicznemu wnętrzu bogato wyposażonemu w innowacyjne rozwiązania.

Wyznacznikiem jakości marki POLREGIO staje się nowoczesny tabor przystosowany do potrzeb wszystkich pasażerów. ED72 zostały wyposażone m.in. w komfortowe fotele, klimatyzację, system informacji pasażerskiej oraz nowoczesne toalety przygotowane również dla osób niepełnosprawnych i opiekunów z niemowlętami. Dzisiaj dwa pojazdy trafiły do Opolskiego Oddziału Przewozów Regionalnych.

Przy wsparciu Agencji Rozwoju Przemysłu konsekwentnie realizujemy proces restrukturyzacji Spółki Przewozy Regionalne, w który wpisana jest m.in. wymiana taboru w ramach marki POLREGIO i wprowadzanie innowacji i udogodnień dla pasażerów. Obecna modernizacja ED72 to przełom w przebudowie elektrycznych zespołów trakcyjnych. Skład, zaprojektowany w oparciu o oczekiwania naszych pasażerów, wygląda jak nowy produkt nie tylko z zewnątrz. Dla pasażerów oferujemy rozwiązania typu ładowarki indukcyjne, we wprowadzaniu których staliśmy się pionierami. Jestem przekonany, że dzięki takim inwestycjom, czynionym dla poprawy komfortu podróżowania, mieszkańcy województwa opolskiego, śląskiego i dolnośląskiego zyskają nową jakość podróżowania – powiedział Krzysztof Zgorzelski, Prezes Zarządu – Dyrektor Generalny Przewozów Regionalnych.

Dzięki modernizacji pojazdy ED72 dla POLREGIO stały się pierwszymi w Polsce z innowacyjnymi ładowarkami indukcyjnymi zamontowanymi w stolikach. Ponadto do dyspozycji pasażerów będzie bezprzewodowy Internet WiFi oraz gniazda USB. W ramach przebudowy zastosowano nowoczesne, aerodynamiczne czoło z szybą panoramiczną. Dla bezpieczeństwa podróżnych pojazdy zostały wyposażone w automatyczne defibrylatory zewnętrzne (AED), czyli skomputeryzowane urządzenie, które za pomocą poleceń głosowych i wizualnych prowadzi osoby przez procedurę bezpiecznej defibrylacji w zatrzymaniu krążenia.

Realizowane przez Samorząd Województwa Opolskiego inwestycje w transport kolejowy wpływają na podnoszenie jakości podróżowania. Inwestycje POLREGIO w tabor doskonale wpisują się w te działania. Pracujemy nad integracją transportu publicznego, czego przykładem są np. wspólne bilety okresowe opolskiego MZK i POLREGIO. Pasażerowie oczekują komfortu podróżowania, co uzyskujemy dzięki dobrej współpracy – powiedział Szymon Ogłaza, Członek Zarządu Województwa Opolskiego, który jest w regionie odpowiedzialny za transport.

 

 

Bardzo się cieszę, że dwa zmodernizowane pojazdy będą wozić pasażerów w regionie Opolskim, Śląskim i Dolnośląskim. Zmiany jakościowe, jakie zachodzą w naszej firmie, są bardzo widoczne i dają mi powód do dumy z bycia pracownikiem POLREGIO. Praca nad poprawą komfortu i bezpieczeństwa podróżowania daje niesamowitą frajdę i bardzo motywuje do dalszego działania. Składy te to również poprawa komfortu pracy naszych pracowników którzy codziennie służą dla obsługi pasażerów – powiedział Sylwester Brząkała, Dyrektor Przewozów Regionalnych Oddziału Opolskiego.

 

Przekazanie do eksploatacji zmodernizowanych przez naszą firmę elektrycznych zespołów trakcyjnych ED72Ac to dla nas duża satysfakcja. Zmodernizowane pojazdy mogące pomieścić blisko 500 pasażerów, w tym 221 na miejscach siedzących, wyposażone m.in. w nowoczesny napęd, silniki asynchroniczne, klimatyzację, wygodne fotele, jak również systemy informacji pasażerskiej i monitoringu znacząco poprawią komfort i bezpieczeństwo podróżnych oraz obsługi. Przewozy Regionalne to wymagający klient, stawiający na jakość swojej floty pojazdów. Tym bardziej więc cieszę się, że przekazujemy dziś Przewoźnikowi ten nowoczesny pojazd, a pasażerom życzę wielu wygodnych i przyjemnych podróży – powiedział Krzysztof Adamski, Prezes Zarządu – Dyrektor Generalny ZNTK „Mińsk Mazowiecki” S.A.

W ED72, oprócz udoskonalonej przestrzeni dla podróżnych z dużym bagażem, dostępne są również stojaki na rowery, gniazdka elektryczne, windy oraz podjazdy dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się. ED72 będą kursowały głównie na trasie Kędzierzyn-Koźle – Opole – Wrocław.

 

Najlepsze miejsca na długi weekend na przełomie maja i czerwca

Na przełomie maja i czerwca czeka na nas kolejny długi weekend – Boże Ciało w tym roku wypada 31 maja. Jeden dzień wolnego pozwoli na cztery dni wypoczynku.

Czytaj Więcej >>

Najlepsze pomysły na wyjazd rodzinny z okazji Dnia Dziecka

Wkrótce Międzynarodowy Dzień Dziecka. Wielu rodziców zastanawia się, w jaki sposób spędzić ten szczególny dzień ze swoimi pociechami, aby przyniósł jak najwięcej radości i pozostawił przyjemne wspomnienia. Możliwości na uczczenie tego święta jest naprawdę wiele. 

Czytaj Więcej >>

Najciekawsze pomysły na Majówkę

Już w marcu zaczynamy zastanawiać się, jak, a przede wszystkim, gdzie spędzimy Majówkę. W tym roku 1 maja wypada we wtorek, dodając do tego dwa weekendy plus 3 dni urlopu – szykuje się aż niemal 10 dni wypoczynku!  Czytaj więcej >

Najlepsze wiosenne wyjazdy typu city break

City break to alternatywna opcja dla tych wszystkich, którzy nie mają czasu wybrać się na dłuższy wypoczynek. Obejmuje ona wyjazdy weekendowe do najciekawszych miejsc w Europie. Krótkoterminowa wycieczka pozwala na wypoczynek oraz zapoznanie się z kulturą i kuchnią danego regionu.  Czytaj więcej >

Artykuły wybrane losowo

Sardynia i Korsyka po dwóch stronach lustra

BEATA GARNCARSKA

<< W basenie Morza Śródziemnego, w odległości ok. 200 km od Europy kontynentalnej, znajdują się dwie niesamowite wyspy, dla których niejeden podróżnik stracił głowę. Mowa o włoskiej Sardynii i francuskiej Korsyce. Pierwsza kusi łagodnymi wzgórzami, zielonymi wiosną, żółciejącymi latem, nadbrzeżnymi lagunami, leniwie płynącymi rzekami oraz górami o zaokrąglonych wierzchołkach. Druga natomiast fascynuje strzelistymi szczytami sięgającymi obłoków i lasami pokrywającymi prawie całą jej powierzchnię niczym peleryna. Choć z pozoru tak różne, obie przez stulecia walczyły o swoją tożsamość, opierając się zakusom kolejnych kolonizatorów. >>

Więcej…

Gwatemala – serce świata Majów

HANNA BORA

www.sledznas.pl

<< Gwatemala to z pewnością jeden z najciekawszych krajów Ameryki Centralnej. Zachwyca wielką różnorodnością. Można tu zagubić się w bujnym tropikalnym lesie podczas odkrywania pozostałości cywilizacji Majów, wspinać się na majestatyczne wulkany, kąpać się w turkusowych wodospadach, odwiedzać kolonialne miasta i kolorowe targi. Nic dziwnego, że to miejsce staje się coraz bardziej popularnym celem podróży dla turystów z całego świata. Zdecydowanie warto wybrać się do Gwatemali. >>

 

Wzniesiony pod koniec XVII stulecia Łuk Świętej Katarzyny w mieście Antigua

© JACEK ŚLEDZIŃSKI/WWW.SLEDZNAS.PL

 

Ten kraj graniczy z Meksykiem, Belize, Hondurasem i Salwadorem. Ma wybrzeże zarówno nad Morzem Karaibskim, jak i nad Pacyfikiem. Przez terytorium Gwatemali przebiega łańcuch Kordylierów Południowych z licznymi wulkanami.

Nasza wyprawa do tej części Ameryki Centralnej była niezapomnianym przeżyciem. Czas spędzaliśmy na trekkingach i wycieczkach do gwatemalskich cudów natury. Z zainteresowaniem poznawaliśmy też miejscową kulturę – podziwialiśmy pozostałości cywilizacji Majów i odkrywaliśmy zwyczaje ich potomków.

 

WYBUCHOWA NOC

Jest chłodna noc. Kulimy się w naszych śpiworach w namiocie. Na szczęście mamy ze sobą jeszcze koc. Po zachodzie słońca temperatura znacząco spadła. Zerkam na zegarek. Jest dopiero 21.00, do pobudki pozostało ponad 7 godz. Staram się zasnąć. Jednak kiedy tylko zapadam w sen, wyrywa mnie z niego potężny huk. Potem jeszcze przez dłuższą chwilę słychać spadające kamienie. Tej nocy powtórzy się to kilka razy.

Przed naszym namiotem co kilkadziesiąt minut rozgrywa się niesamowite widowisko. Mamy świetny widok na szalejący Wulkan Ognia (Volcán de Fuego, 3763 m n.p.m.) – najbardziej aktywny w Ameryce Centralnej i jeden z niemal 40 znajdujących się w Gwatemali. To niezwykłe doświadczenie. Zanim położyliśmy się spać, wpatrywaliśmy się zahipnotyzowani w gęste obłoki dymu i rozżarzone strumienie lawy spływające po zboczach. Potęga natury jednocześnie przeraża i zachwyca. Trudno od tego spektaklu oderwać wzrok.

Budzimy się o 4.00. Zziębnięci próbujemy ogrzać się kawą przy ognisku. Przed nami ostatni odcinek szlaku na wulkan Acatenango. Spieszymy się, żeby zobaczyć z jego szczytu wschód słońca. Drogę już znamy. Poprzedniego dnia dotarliśmy do naszego obozowiska wczesnym popołudniem i postanowiliśmy wejść na wierzchołek na zachód słońca. Tym razem jednak idzie się trudniej. Panuje zupełny zmrok rozświetlany jedynie światłem naszych czołówek. Przystajemy, kiedy słyszymy głośniejsze pomruki wulkanu, żeby nie ominąć kolejnego wybuchu. Po nieprzespanej nocy bardziej dokucza nam wysokość. Wspinamy się na 3976 m n.p.m.

Gwiazdy powoli bledną i robi się coraz jaśniej. Niebo zaczyna się mienić kolorami. Pomiędzy chmurami przebłyskują światła okolicznych miast. Do wierzchołka niewiele nam już brakuje. Na szczycie spotykamy inne grupy turystów. Poprzedniego wieczoru byliśmy tu sami. Teraz jednak chętnych do podziwiania tego niezwykłego spektaklu jest znacznie więcej. Obecnie dla wielu osób ta nocna wędrówka to największa atrakcja Gwatemali, a w pobliskiej Antigui działa kilkanaście agencji organizujących grupowe trekkingi. Można też dojechać do wioski La Soledad i w niej znaleźć lokalnego przewodnika lub wybrać się w góry samemu, o ile ma się odpowiednie doświadczenie w wyprawach wysokogórskich.

Wschód rzeczywiście jest spektakularny. Słońce wstaje nad kolejnym szczytem – Wulkanem Wody (Volcán de Agua, 3760 m n.p.m.). Jego promienie tańczą pomiędzy chmurami i dodają kolorom ciepła. Fuego wciąż wykazuje aktywność i wypuszcza spore kłęby dymu. Nie musimy się nigdzie spieszyć, więc spokojnie obchodzimy krawędź krateru, podziwiając widoki. Przed nami rozciągają się łańcuchy górskie, leżą jeziora, miasta i mniejsze wioski. W pewnym momencie możemy nawet dostrzec imponujący cień wulkanu. Poza nami nie ma już prawie nikogo. Jest naprawdę magicznie.

Schodzimy też do środka krateru, gdzie znajduje się nieduża, prosta chata. Niewielkie refugio („schronisko”) imienia doktora Axela Carranzy zbudowano tutaj w 2017 r. po tym, jak sześcioro turystów (w tym wspomniany gwatemalski chirurg) zginęło na wulkanie z powodu nagłego załamania pogody. Warunki tego dnia były fatalne – opowiada nam Alberto, spotkany na górze lokalny przewodnik. Radziliśmy im, żeby zawrócili, ale nie chcieli zrezygnować. Wieczorem zerwał się silny wiatr, który porwał ich namioty. Temperatura spadła poniżej zera i większość z nich zmarła z wyziębienia. Mamy nadzieję, że nigdy więcej nie dojdzie do takiej tragedii. Słuchamy jego słów w milczeniu i przyglądamy się tablicom pamiątkowym. Góry są nieprzewidywalne i uczą człowieka pokory.

W drodze powrotnej z wulkanu ekscytacja powoli ustępuje w nas miejsca zmęczeniu. Napakowane ciepłymi ubraniami plecaki ciążą, mięśnie zaczynają się buntować. Zejście zawsze wydaje nam się bardziej monotonne i mozolne, nawet jeśli trwa krócej. Mijamy liczne grupy turystów wdrapujących się na szczyt. Niektórzy wypytują nas o wrażenia. Potwierdzamy, że Wulkan Ognia jest bardzo aktywny i można liczyć na pokaz naturalnych fajerwerków. Sami marzymy już tylko o tym, żeby się położyć i odpocząć.

 

MIASTO W CIENIU WULKANÓW

Na odpoczynek ruszamy do dawnej stolicy hiszpańskiej kolonii Capitanía General de Guatemala (z lat 1540–1776). Antigua (Antigua Guatemala) sprawia wrażenie, jakby czas się w niej zatrzymał. Niska zabudowa, brukowane uliczki, kolonialne budynki w różnych kolorach i dachy pokryte czerwoną dachówką zachwycają turystów. Poza tym rozpościerają się stąd wspaniałe widoki na trzy wulkany: Ognia, Wody i Acatenango. To malownicze położenie dodaje miastu uroku, ale bywało też źródłem nieszczęść. Antigua była wielokrotnie nękana przez trzęsienia ziemi. W 1773 r. została zniszczona niemal doszczętnie, a trzy lata później zarządzający kolonią zadecydowali o przeniesieniu stolicy. Śladami po tym dramatycznym wydarzeniu są liczne ruiny barokowych kościołów. Ich popękane mury przypominają o nieustannym zagrożeniu.

Na spacer po mieście najlepiej wybrać się rano, kiedy ulice wciąż pozostają puste i dopiero budzą się do życia. Łatwiej wtedy wypatrzyć najbardziej klimatyczne zaułki i detale, które składają się na wyjątkowy charakter tego miejsca. Dzień zaczynamy od typowego gwatemalskiego śniadania – desayuno chapín („śniadania mistrzów”). Na stole pojawiają się: jajecznica, pasta z czerwonej fasoli, smażone banany, plasterki awokado, kawałek białego sera i oczywiście tortille – bez nich w Gwatemali nie ma posiłku. Nie sposób się nie najeść. Do tego wypijamy czarną kawę. W końcu to główny towar eksportowy kraju. Niestety, ta podawana w ulicznych jadłodajniach lub na targu zazwyczaj nie jest zbyt mocna.

Po dodającym mnóstwa energii posiłku włóczymy się wąskimi uliczkami i obserwujemy życie mieszkańców, którzy powoli gromadzą się na licznych placach. Z zachwytem patrzymy na tradycyjne, niezwykle kolorowe stroje kobiet. Kierujemy się w stronę żółtego Łuku Świętej Katarzyny (Arco de Santa Catalina). To najbardziej charakterystyczny punkt miasta i jedna z wizytówek Gwatemali. Kawałek za nim znajduje się piękny barokowy Kościół Miłosierdzia (Iglesia de la Merced) ukończony w 1767 r. Siadamy na ławce i przypatrujemy się misternym, białym zdobieniom. Zaraz obskakuje nas grupka dzieciaków próbujących sprzedać nam plecione bransoletki, kolorowe torebki i zabawki. Grzecznie odmawiamy, ale młodzi handlarze nie dają za wygraną i wpatrują się w nas dużymi, ciemnymi oczami. Trudno się nie złamać.

Obowiązkowym punktem na trasie zwiedzania Antigui jest Wzgórze Krzyża (Cerro de la Cruz). Prowadzi na nie rząd schodów, ale na górę można wjechać też taksówką lub samochodem. Kilka lat temu to miejsce nie cieszyło się najlepszą sławą. Podobno zdarzały się tu napady na turystów. Obecnie od rana do zmierzchu patrole policyjne pilnują porządku w okolicy. Na wzgórzu jest spokojnie, spotyka się na nim sporo zakochanych par wymieniających czułości i rodzin z dziećmi. Z Cerro de la Cruz rozciąga się imponująca panorama miasta z Wulkanem Wody w tle. Dopiero stąd widać idealny plan ulic układających się w szachownicę. W środkowym punkcie znajduje się Park Centralny (Parque Central) otoczony najważniejszymi budynkami i przytulnymi kawiarniami. Oglądanie Antigui ze wzgórza to idealne uzupełnienie zwiedzania. Rozpoznajemy odwiedzone wcześniej miejsca i odnajdujemy te, które przez przypadek ominęliśmy.

Pomimo zniszczeń miasto zdołało zachować swój unikatowy, kolonialny charakter. W 1979 r. zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. Obecnie Antigua jest jednym z najchętniej odwiedzanych miejsc nie tylko w Gwatemali, ale i całej Ameryce Centralnej. Wielu turystów postanawia zatrzymać się w niej na dłużej. Nie brakuje tu eleganckich hoteli z pięknymi dziedzińcami, budżetowych hosteli, szkół językowych, sklepów z pamiątkami i organiczną żywnością. Mamy wrażenie, że wymyślnych restauracji działa w mieście znacznie więcej niż tanich jadłodajni. Osobom zainteresowanym lokalnym kolorytem polecamy wizytę na głównym targowisku. Tuż za nim znajduje się dworzec, gdzie możemy zobaczyć swoistą wystawę kolejnego symbolu Gwatemali. Lśniące i jaskrawo pomalowane chicken busy są nieodłącznym elementem krajobrazu tego kraju. To stare szkolne autobusy z USA, które otrzymały szansę na nowe życie i sprawdzają się na najtrudniejszych drogach Ameryki Centralnej. Nie sposób ich nie zauważyć. Mienią się wszystkimi kolorami tęczy. Kierowcy wykazują się dużą kreatywnością przy dekorowaniu swoich wehikułów. Często też nadają im imiona, polecają opiece świętych i opatrzności Bożej.

Przejażdżka takim pojazdem to prawdziwa przygoda. Pasażerowie upychani są do granic możliwości, nie zdarza się, żeby dla kogoś zabrakło miejsca. Bagaże i wszelkiego rodzaju pakunki lądują na dachu. Niektórzy przewożą też zwierzęta, głównie kury. Właśnie stąd najprawdopodobniej wzięła się popularna, angielska nazwa. Kiedy nieustraszony kierowca mknie po górskich serpentynach, jego pomocnik wykrzykuje nazwę docelowego miasta, aby wyłapać kolejnych podróżnych. Wtóruje mu donośnie klakson. Czas przejazdu umilają pasażerom ulubione piosenki kierowcy (puszczane z głośników najgłośniej jak się da) oraz niekończące się korowody sprzedawców oferujących przekąski, napoje i masę niepotrzebnych przedmiotów wszelkiej maści.

 

Stożek aktywnego wulkanu Acatenango nocą

©© JACEK ŚLEDZIŃSKI/WWW.SLEDZNAS.PL

 

NAJPIĘKNIEJSZE JEZIORO ŚWIATA

Jeszcze zanim wyjechaliśmy z Antigui nad jezioro Atitlán, zdążyliśmy wiele o tym miejscu usłyszeć. Na cały świat rozsławił je angielski pisarz Aldous Huxley, autor wydanej w 1932 r. powieści Nowy wspaniały świat. To właśnie on stwierdził, że jest najpiękniejszym jeziorem na ziemi i tę opinię do dziś powtarzają niemal wszystkie przewodniki i foldery turystyczne. Od wielu osób słyszeliśmy o malowniczym położeniu, kolorowych majańskich wioskach rozsianych wzdłuż brzegów i niezwykłej energii, która nie pozwala szybko stąd wyjechać. Zazwyczaj podchodzimy do takich zachwytów sceptycznie. Pozwala nam to uniknąć zbędnych rozczarowań. Jednak już na krętej, prowadzącej stromo w dół drodze zaczęliśmy rozumieć, skąd wzięły się te entuzjastyczne oceny. Chcąc nie chcąc, sami ulegliśmy w końcu magii tego miejsca.

Na czym polega urok tej okolicy? Na ten temat krąży wiele legend. Według jednej z nich w czasach konkwisty hiszpański żołnierz zakochał się w pięknej majańskiej dziewczynie, którą ujrzał nad brzegiem jeziora. Niestety, jego wybranka nie zwracała na niego uwagi. Wybrał się więc do lokalnej szamanki z prośbą o pomoc. Otrzymał od niej pierścień i zapewnienie, że jeśli dziewczyna go założy, jej serce będzie należało do niego. Tak rzeczywiście się stało. Choć zakochana para spotykała się potajemnie, wkrótce o związku dowiedział się dowódca oddziału i wpadł w szał. Swojego podwładnego wtrącił do więzienia, a dziewczynę skazał na śmierć. Tuż przed egzekucją zauważył na jej dłoni pierścień. Postanowił go zatrzymać. Po kilku dniach zaczął jednak odczuwać niepokojące przywiązanie do niepokornego żołnierza. Nie potrafił nad nim zapanować. Którejś nocy wypłynął łódką na środek jeziora i wyrzucił pierścień do wody. Od tej pory Atitlán rzuca czar na każdego, kto na nie spojrzy.

Jezioro leży na wysokości ponad 1500 m n.p.m. i wypełnia rozległą kalderę, która powstała w wyniku wybuchu wulkanu ok. 85 tys. lat temu. Ma powierzchnię 130 km2. Otaczają je góry i trzy wulkaniczne szczyty: Atitlán (3537 m n.p.m.), Tolimán (3158 m n.p.m.) i San Pedro (3020 m n.p.m.). Głównym miasteczkiem w okolicy jest Panajachel (w skrócie Pana). W latach 60. XX w. upodobali je sobie hippisi. To najłatwiej dostępne, ale też najbardziej turystyczne miejsce w tym rejonie. Wystarczy jednak wsiąść w wodną taksówkę, aby przenieść się do jednej ze spokojniejszych miejscowości. San Pedro La Laguna cieszy się popularnością wśród osób młodych. Można znaleźć tutaj najtańsze noclegi, szkoły języka hiszpańskiego oraz wiele restauracji i barów czynnych do późna. San Juan La Laguna przyciąga artystów, a San Marcos La Laguna – praktykujących jogę i medytację. Warto wybrać się też do miasta Santiago Atitlán, gdzie można odwiedzić lokalny targ, a także majańskiego boga Maximóna. To nieoficjalny gwatemalski święty, którego drewnianą figurę przyozdabia bandana i kapelusz. Wiele osób zwraca się do niego z prośbami, a w zamian za ich spełnienie zostawia mu pieniądze, alkohol lub papierosy. Atitlán to świetne miejsce na spotkanie z kulturą i tradycjami współczesnych Majów.

Osoby zafascynowane dawnym majańskim imperium powinny zajrzeć pod wodę. W 1996 r. biznesman i nurek Roberto Samayoa natknął się w jeziorze na nietypowe znalezisko. Odkrył podwodne miasto – prawdziwą Atlantydę Majów. Nazwał je Samabaj. Początkowo nikt mu nie wierzył. Po pewnym czasie jednak okazało się, że jego odkrycie jest unikatowe na skalę całej Mezoameryki. Rozpoczęto więc prace archeologiczne. Na ich podstawie badacze doszli do wniosku, że wcześniej była tu niewielka wyspa, która została zatopiona ok. 2 tys. lat temu w wyniku naturalnej katastrofy, takiej jak wybuch wulkanu.

 

TARGOWISKO RÓŻNOŚCI

W niedzielę wybieramy się do Chichicastenango. Leży zaledwie godzinę drogi od jeziora. Na pierwszy rzut oka miasto nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jednak dwa razy w tygodniu – w czwartki i niedziele – jego ulice wypełniają się gwarem, kolorami i zapachami, gdy zamieniają się w ogromne targowisko. Można tutaj kupić wszystko. Stragany uginają się od towarów, na wieszakach powiewają pięknie haftowane bluzki (huipiles). Do tego aż roi się od barwnych chust, pasów, toreb i plecaków, wszelkiego rodzaju figurek, obrazków… Łatwo dostać oczopląsu od tych wszystkich kolorów. Targ w Chichi przyciąga jak magnes turystów poszukujących pamiątek z podróży. Z tego względu ceny często są na nim dość mocno zawyżone i trzeba się targować. Targowisko ma jednak też swoją mniej turystyczną stronę – pojawiają się na nim liczne stoiska z warzywami, owocami, ziołami i przyprawami, na których zaopatrują się mieszkańcy okolicznych wiosek.

W samym sercu miasteczka znajduje się Kościół św. Tomasza z Akwinu (Iglesia de Santo Tomás de Aquino). Prowadzi do niego 18 stopni. Zanim na te tereny przybyli Hiszpanie, były to schody majańskiej świątyni. Każdy stopień symbolizuje jeden miesiąc z kalendarza Majów. Nawet dziś można na nich spotkać lokalnych szamanów odprawiających tradycyjne rytuały. Schody okupują również kobiety sprzedające kwiaty, które wierni składają w ofierze. Wszędzie unosi się zapach kadzidła. Choć z zewnątrz kościół nie różni się specjalnie od innych katolickich świątyń, obrzędy odprawiane w środku zupełnie nie przypominają tych powszechnie znanych. Wnętrze jest ciemne, oświetlone jedynie wątłymi płomieniami świeczek. Słyszymy ludzi mruczących modlitwy. Przyglądamy się z zafascynowaniem. Turyści są w kościele mile widziani. Pod żadnym pozorem jednak nie można w nim robić zdjęć.

 

Naturalne turkusowe baseny tworzące niezwykły wodospad Semuc Champey

©© JACEK ŚLEDZIŃSKI/WWW.SLEDZNAS.PL

 

DACH AMERYKI CENTRALNEJ

Kolejnym przystankiem na naszej trasie jest drugie największe miasto Gwatemali – Quetzaltenango, znane też jako Xelajú lub Xela. Nie wygląda ono tak ładnie i fotogenicznie jak Antigua. Spotyka się też w nim zdecydowanie mniej turystów. Nam jednak się tutaj podoba. Włóczymy się bez celu ulicami i zaglądamy na miejscowy targ. Na obiad wstępujemy do gwarnej jadłodajni, gdzie podaje się głównie kurczaka w przeróżnej postaci. Między stołami biegają psy czyhające na smaczne kąski. Najwięcej czasu spędzamy na… cmentarzu. Jest ogromny – przypomina miasto w mieście, barwne i malowniczo otoczone wulkanami. Nie brakuje na nim dostojnych, marmurowych grobowców, w których spoczywają najważniejsze lokalne osobistości. Najwięcej tu jednak wielopiętrowych, kolorowych krypt.

W mieście nie zostajemy długo. Wyruszamy na kolejny wulkan. Wznoszący się na 4220 m n.p.m. Tajumulco to najwyższy szczyt nie tylko Gwatemali, ale i całej Ameryki Centralnej. Trasa nie jest trudna i spokojnie można ją pokonać w obie strony w jeden dzień. Postanawiamy jednak spędzić noc na szczycie, żeby obejrzeć z niego zachód i wschód słońca. Mamy namiot, karimaty, śpiwory i sporo ciepłych ubrań. Początkowy odcinek stanowi monotonna, brukowana droga. Jesteśmy na trasie sami. Gdy przechodzimy wzdłuż pól kukurydzy, spotykamy miejscową rodzinę. Pozdrawiają nas życzliwie i życzą powodzenia. Ścieżka powoli zaczyna się piąć w górę. Szlak nie jest oznaczony. Kilka razy z niego zbaczamy i przedzieramy się przez krzaki. Trudno jednak byłoby się tutaj zgubić. Cały czas widzimy wyraźnie przed sobą wierzchołek wulkanu.

Na szczyt docieramy po 5 godz. Jesteśmy zmęczeni i lekko rozczarowani, bo wręcz toniemy w chmurach. Z pięknych widoków nici. Rozstawiamy namiot i przez chwilę walczymy z pokusą, żeby zaszyć się w środku i odpocząć. Na szczęście zwycięża nasza silna wola. Tuż przed zachodem słońca część chmur się rozchodzi i możemy podziwiać cały łańcuch wulkaniczny Gwatemali. Po chwili słońce zaczyna opadać coraz niżej, a niebo rozpalają odcienie czerwieni. Jak zauroczeni wpatrujemy się w magiczny spektakl natury.

Kryzys przychodzi nocą, kiedy zaczynamy odczuwać skutki braku aklimatyzacji. Organizm się buntuje. Głowa pulsuje i nie daje zasnąć. Po kilku godzinach przerywanego snu budzą nas głosy przed namiotem. Okazuje się, że tego dnia na wulkan wybrała się też spora grupa prowadzona przez organizację Quetzaltrekkers. Trzęsąc się z zimna, zbieramy się na wschód słońca. Niestety, nie jest już tak spektakularny jak zachód.

 

OAZA W ŚRODKU TROPIKALNEGO LASU

Po zdobyciu dachu Ameryki Centralnej należy nam się odpoczynek. Możemy wybrać się na wybrzeże Pacyfiku, wyruszamy jednak nad wodospad Semuc Champey. Turkusowe kaskady otoczone gęstym lasem tropikalnym wydają nam się bardziej atrakcyjne niż plaża i palmy. Jedynym wyzwaniem jest dojazd. Ten cud natury znajduje się w odległym rejonie (w departamencie Alta Verapaz), a prowadząca do niego kręta, wyboista droga przecina serpentynami góry. Dla nas brzmi to zachęcająco. Ruszamy w stronę miasta Cobán. Po godzinie jazdy utykamy w sznurze samochodów. Dalej nie dojedziecie – informuje nas jeden z czekających kierowców. Droga jest zamknięta przez protesty. Otworzą ją dopiero po południu. Tego nie przewidzieliśmy. Staramy się rozeznać w sytuacji – może znajdziemy jakiś objazd? Miejscowi kręcą głowami. Nie mamy szans przejechać, wszystko jest poblokowane. Pozostaje nam czekać. W centrum wydarzeń znajduje się kilkunastoosobowa grupa z megafonem. Wytykają władzom pazerność i korupcję. Przyglądamy się protestującym i czytamy hasła z ich żądaniami. Są przyjaźnie nastawieni, uśmiechają się. Podpytują nas o Polskę i opowiadają o swojej sytuacji. Bardzo dużo płacimy za prąd. Nie powinno tak być! – słyszymy od kilku osób. Niektórzy mówią nam jednak, że protesty są ustawione, a mieszkańcy wiosek otrzymują wynagrodzenie za blokowanie dróg. Za to my tracimy przez nich pieniądze, bo nie dowieziemy towarów na czas – narzeka jeden z mężczyzn.

Po 14.00 droga zostaje w końcu odblokowana. Ruszamy dalej. Krajobrazy wokół nas stają się coraz bardziej imponujące. Przejeżdżamy przez porośnięte gęstą zielenią góry. Zabudowań jest znacznie mniej. Z oddali dociera do nas huk rzeki Cahabón. Przepływa przez okoliczne doliny, aż nagle znika pod naturalnym wapiennym mostem. Na jego powierzchni powstały baseny wypełnione krystalicznie czystą wodą, która przelewa się między nimi, tworząc dziesiątki strumieni i wodospadów. Tak właśnie wygląda Semuc Champey. Najładniej prezentuje się z góry. Wchodzimy w głąb tropikalnego lasu i wspinamy się stromą ścieżką na punkt widokowy. W powietrzu unosi się wilgoć. Choć trasa nie jest ani specjalnie trudna, ani długa, pot leje się z nas strumieniami. Nie możemy się już doczekać chwili, gdy zanurzymy się w przejrzystej wodzie. W basenach można spędzić cały dzień na przepływaniu z jednego do drugiego, korzystaniu z naturalnych zjeżdżalni i skakaniu z wysokich półek skalnych. To prawdziwa oaza i idealne miejsce na odpoczynek.

 

Świątynia II (Świątynia Masek) w dawnym majańskim mieście Tikal

©© JACEK ŚLEDZIŃSKI/WWW.SLEDZNAS.PL

 

ŚLADAMI MAJÓW

Gwatemala to dawne serce imperium Majów. Porośnięta gęstym lasem nizina Petén położona na północy kraju zajmuje mniej więcej 33 proc. jego powierzchni. Jednocześnie stanowi najrzadziej zaludniony gwatemalski region. To właśnie tutaj ukryte są ruiny dawnych miast. Najsłynniejszym z nich jest Tikal. Turystów wpuszcza się na jego teren od godziny 6.00. Wstajemy jeszcze przed wschodem słońca, żeby zdążyć przed większymi grupami odwiedzających. Gęsty las powoli budzi się do życia. Ciszę rozdzierają głośne wołania wyjców. Najpierw kierujemy się do Świątyni IV (Świątyni Dwugłowego Węża) – najwyższej, na którą można się wspiąć (prawie 70 m). Wpatrujemy się w kolejne piramidy wyłaniające się pomiędzy koronami drzew. Wciąż spowite są poranną mgłą, która jeszcze nie zdążyła opaść.

Tikal uważany jest za ważny ośrodek dawnego państwa Majów. Okres jego największego rozkwitu przypadł na VII–VIII w. Co ciekawe, już niecałe 200 lat później z nieznanych przyczyn miasto zostało opuszczone i zapomniane. Dopiero w XVII stuleciu odkryli je hiszpańscy misjonarze. Jego centrum zajmuje Wielki Plac (Gran Plaza) ze słynną Świątynią Wielkiego Jaguara (Świątynią I) i zabudowaniami Akropolu. Kontynuujemy spacer między ruinami i docieramy do placu o wymownej nazwie Zaginiony Świat (Mundo Perdido). Kompleks obejmuje kilka świątyń. Dawniej prowadzono tu także obserwacje astronomiczne. Przysiadamy na kamiennych stopniach i wsłuchujemy się w szept historii. Choć Tikal to niewątpliwie jedna z największych atrakcji turystycznych Gwatemali, w niektórych miejscach jesteśmy sami. Towarzyszą nam jedynie dzikie zwierzęta takie jak zabawne ostronosy, małpy czepiaki i różne gatunki egzotycznych ptaków.

 

Wydanie Wiosna 2018

 

Nieznana Korea Południowa

1516007201507023k_Juknokwon_Bamboo_Park.jpg

Przepiękny gaj bambusowy Juknokwon

©KOREA TOURISM ORGANIZATION
2010005200908021k_Changing_Ceremony_of_Royal_Guards_at_Gyeongbokgung_Palace.jpg

Gyeongbokgung – pałac królewski w Seulu

©KOREA TOURISM ORGANIZATION



KAROLINA BEDNARZ www.wkrainietajfunow.pl

 

Przez ponad 500 lat w tej części Azji Północno-Wschodniej istniało królestwo Joseon, przekształcone w 1897 r. w Cesarstwo Koreańskie. Dziś nie ma już – niestety – jednej Korei. Została ona podzielona na dwa terytoria w 1945 r. po zakończeniu II wojny światowej. Północna część Półwyspu Koreańskiego znajduje się poza zasięgiem większości turystów, lecz Korea Południowa zaprasza ich z otwartymi ramionami.

Więcej…